Weemoed & Nostalgie

Geplaatst op zaterdag 07 augustus 2010 @ 23:22

Jason & Medea

Medea ontmoet Jason buiten het paleis en reikt hem haar toverkruiden op voorwaarde dat hij haar als zijn vrouw naar Griekenland meeneemt.

Zij ging naar 't oeroud heiligdom van Hecate, de dochter van Perse'n schaduwrijke plek in eenzaam bos verscholen. Haar hartstocht leek bedaard, getemd, zij voelde zich weer sterk, stuit dan op Jason en de pasgedoofde vlam herleeft: een blos kleurt haar gelaat, haar hele hoofd begint te gloeien. Zoals een vonkje, dat nog toegedekt ligt onder as, dikwijls weer voedsel vindt in 't blazen van de wind en daardoor opflakkert en zich met herwonnen kracht dansend omhoogricht, zo is haar liefde, die verflauwd was en leek weggekwijnd, hervlamd, toe zei die man in volle schoonheid zag verschijnen.

Ja, Jason was die dag op de een of andere manier knapper dan anders - wat haar liefde tot excuus mag dienen. Ze kijkt hem aan, houdt strak haar blik op zijn gezicht gericht, alsof ze 't dan pas voor het eerst ziet; halfverdwaasd gelooft ze meer dan een mens te zien en wendt zich niet meer van hem af. Dan, als de vreemdeling haar aanspreekt, naar haar rechterhand grijpt, haar eerst om hulp smeekt met een stem vol onderdanigheid, dan van een huwelijk rept, laat zij haar tranen gaan en zegt:
'Ik weet al wat ik doen ga: niet gebrek aan plichtsbesef wijst mij het slechte pad, maar liefde. Door mijn toedoen word je gered, schenk mij in ruil je trouw.'Hij zweert bij Hecate, godin in drie gedaanten, bij haar heilig bos en altaar, ook bij de allesziende zon, grootvader van Medea, en de goede afloop van zijn eigen avonturen. Toen hij haar overtuigd had, gaf zij zonder aarzelen haar toverkruid en weer de werking. Blij toog hij paleiswaarts.

(Ovidius, Metamorphoses, Vertaling M. D'Hane-Scheltema, 1993)